< من یه مسافر غریبم توی این دنیای بی کسی
________________@@@@@_______
________________@@@@@_______
________________@@@@@_______
________________@@@@@_______
________________@@@@@_______
________________@@@@@_______
________________@@@@@_______
________________@@@@@_______
________________@@@@@_______
__@@@@@@@@@@@@@@_______
__@@@@@@@@@@@@@@_______
_______________________________
_________@@@@@@@___________
_____@@@@@@@@@@@_________
___@@@@@______@@@@@_______
__@@@@@_________@@@@@_____
_@@@@@___________@@@@@____
_@@@@@___________@@@@@____
_@@@@@___________@@@@@____
__@@@@@_________@@@@@_____
___@@@@@______@@@@@_______
______@@@@@@@@@@@________
_________@@@@@@@____________
________________________________
__@@@@@____________@@@@@__
___@@@@@__________@@@@@___
____@@@@@________@@@@@____
_____@@@@@______@@@@@_____
______@@@@@____@@@@@______
_______@@@@@__@@@@@_______
________@@@@@@@@@@________
_________@@@@@@@@@________
__________@@@@@@@@_________
___________@@@@@@@_________
____________@@@@@@__________
_______________________________
____@@@@@@@@@@@@@______
____@@@@@@@@@@@@@______
_________________@@@@@______
_________________@@@@@______
_________________@@@@@______
____@@@@@@@@@@@@@______
____@@@@@@@@@@@@@______
_________________@@@@@______
_________________@@@@@______
_________________@@@@@______
____@@@@@@@@@@@@@______
____@@@@@@@@@@@@@___
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم تیر 1389ساعت 14:26 توسط مرتضی |

مرا بازیچه خود ساخت چون موسی که دریا را

فراموشش نخواهم کرد چون دریا که موسی را

خیانت قصه تلخی است اما از که می‌نالم

خودم پرورده بودم در حواریون یهودا را

نسیم وصل وقتی بوی گل می‌داد حس کردم

که این دیوانه پرپر می‌کند یک روز گل‌ها را

خیانت غیرت عشق است وقتی وصل ممکن نیست

نباید بی وفایی دید نیرنگ زلیخا را

کسی را تاب دیدار سر زلف پریشان نیست

چرا آشفته می‌خواهی خدایا خاطر ما را

نمی‌دانم چه افسونی گریبان‌گیر مجنون است

که وحشی می‌کند چشمانش آهوان صحرا را

چه خواهد کرد با ما عشق پرسیدیم و خندیدی

فقط با پاسخت پیچیده‌تر کردی معما را

+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1389ساعت 10:22 توسط مرتضی |

صدايت بوي باران مي دهد

وقتي به غربت پاييز ...

گلايه نمي كني

اخم نمي كني

عشق مي ورزي

عشق... درد دارد

گريه كن

مثل باران ...

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم اسفند 1388ساعت 9:14 توسط مرتضی |

من از سرزمین غربتم با

کوله باری از خستگی

و تو از سرزمین مهری

با وله باری از اشتیاق

کاش میشد در جماره زندگی

با هم همسر شویم

+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم آذر 1388ساعت 17:12 توسط مرتضی |

بی تفاوت به هر آنچه بود و هست این تن خسته زخمی را به همراه می کشم، می دانم که به قله خواهم رسید....
آنجا دیگر هیچکس همانند تو به گریه هایم نمی خندد، آنجا معنی عشق لبخند است.
می روم و می دانم که قله از آن من است.

(آنکه بی تو هم به نگاهت عشق می ورزد)

+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم آبان 1388ساعت 18:12 توسط مرتضی |

بگو دکترا برن این نفسای آخره

 

تو برام فقط بخند اینجوری خیلی بهتره

 

دم آخری بزار سیر بشینم نگات کنم

 

غزل آخرمو فدای خنده هات کنم

 

عزیزم گریه نکن خراب هر هق هقتم

 

کاش نفس یاری کنه بازم بگم عاشقتم

 

بگو هیچکسی نیاد میخوام باهات تنها باشم

 

دستات رو به من بده که دارم از هم می پاشم

 

دیگه بی تابی نکن آشفته حالم میکنی

 

از همه چیه من بگو بگو حلالم میکنی؟

 

با توام تا به ابد نمیشی از دلم جدا

 

گل مهربون من قرارمون پیش خدا

 

خنده هاتو هیچکسی نشونم نمیده

 

تا میام حرف بزنم گریه امونم نمیده

 

میدونم سخته ولی رفتن من حقیقته

 

واسه من گریه نکن این آخرین وصیته

+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم مهر 1388ساعت 11:6 توسط مرتضی |

من تمنا کردم که توبا من باشی

              تو به من گفتی

                                  هرگز!!

 هرگز!!

پاسخی سخت و درشت

                          ومرا غصه ی این هرگز گشت

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم شهریور 1388ساعت 0:33 توسط مرتضی |

ربازارتارز در كتاب بیگانه ای در لب رودخانه با پدارزاسك چنین می‌گوید:
« آنگاه که خدا بهر کاری خواستار تو باشد، کاری از تو ساخته نیست. او ترا به هر وسیله ای به سوی خودش می‌کشاند؛ بی آنکه خودت بدانی. خواه به واسطه قلب زنی باشد یا کودکی، برای او تفاوتی ندارد. »

کودکی سه ساله در وضعیتی ناگوار گرفتار شد. او روی شکم بر روی دو صندلی دراز کشیده و پاهایش را آویزان کرده بود، اما چون نمی‌توانست فاصله زمین را با پاهایش ببیند، می‌ترسید دستش را رها کرده و این چند سانتیمتر باقیمانده را تا زمین سر بخورد.
پدر که قیل و قال پسرش را برروی صندلی می‌دید، اول فکر کرد شاید طفل به صندلی چسبیده. اما بعد به اصل موضوع پی برد. پسر بچه دائم می‌گفت، « خدایا کمکم کن! » پدر نتوانست جلوی خنده اش را بگیرد. این مشکل که برای پدر تا این حد پیش پا افتاده بود، از نظر طفل شایسته مداخله خداوند بود.
ولی پدر متوجه شد که خودش هم بارها به حال خود سوگواری کرده و به قدری ترسیده که نتوانسته خود را رها کند. به راستی چند بار این ماجرا تکرار شده که مردم به جای آموختن درس لازم، از خدا خواسته اند تا برای رفع اشکال یا مانع مداخله کند؟ عشق پدر به پسرش فرصتی را فراهم کرده بود تا او خود را بهتر بشناسد. با تمام اینها ماهانتا همیشه حاضر است تا عشق و حمایت خود را به هر کسی که عاشق اوست نثار کند.

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388ساعت 15:47 توسط مرتضی |

خدايا نسيم نوازش کجاست؟
کويرم، سرآغاز بارش کجاست؟
بيا تا به لبخند عادت کنيم
به اين راز پيوند عادت کنيم
بيا ساده مثل چکاوک شويم
بيا بازگرديم و کودک شويم...

 

 

سلام خدمت تمامی دوستان من تنها یه خواهش از همه دارم

اونم اینه که دعا کنید که هر چه سریعتر مرگ من برسه ازتون خواهش میکنم دیگه نمیخوام توی این دنیای دروغین بمونم

+ نوشته شده در یکشنبه چهارم مرداد 1388ساعت 12:58 توسط مرتضی |

دل بر این جاده نشاندم که بیائی از راه...

چشم براه تو ماندم که بیائی از راه...

 کوله باری که پراز غربت و تنهائی بود...

تا دم مرگ کشاندم که بیائی از راه...

همه عمر سکوتم به همین فکر گذشت...

چه بگویم به توآندم که بیائی از راه...

عشق تنها غزلی بود که یادم دادی...

نرم وباحوصله خواندم که بیائی از راه...

سالها زود گذشتند پس از تو...افسوس...

آنقدر زنده نماندم که بیائی از راه

+ نوشته شده در شنبه بیست و سوم خرداد 1388ساعت 19:34 توسط مرتضی |

> <


قالب و كدهاي جاوا > < < آموزش قالب كدجاوا> >